11-11-10

Brief aan hem!

Hoi,

Het zal je hoogstwaarschijnlijk heel erg verbazen een brief van mij in je bus te krijgen! Ik heb je immers nog nooit een brief geschreven! Ik denk dat je nu al bleek aan het trekken bent en al weet waarover het gaat!

Misschien heb je altijd gehoopt dat ik zou vergeten, en de tijd alle herinneringen wissen , maar het is vreemd genoeg net omgekeerd! Nu ik jou helaas vaker zie omdat ons pa ziek is, wordt ik er ook weer meer mee geconfronteerd, tot groot ongenoegen van mezelf want ik voel me totaal niet comfortabel in je buurt en ik denk jij ook niet!

Vreemd dat ik enigzins kwaad ben , me gebruikt voel en tevens nog medelijden met je voel omdat jij voor de rest van de leven met schuldgevoel moet lopen?? Of heb je dat niet, schuldgevoel?? Zou je zoveel menselijk in je hebben?? Ik denk het niet! Ja ik weet het! Als kind hebben we samen doktertje gespeeld! Maar dat betekende niet dat je nog met je poten aan mijn lijf mocht zitten toen ik meer dan zestien was en jij 18, een lief had nota bene waar je ondertussen al 25 jaar mee getrouwd bent!

Weet je dat ik gewoon doe "alsof " als ik jou zie , als je erbij bent op familiebezoek of feestjes, want verder heb ik niets met jou te maken, we komen niet bij elkaar over de vloer, we negeren elkaar zo kunstig dat het niemand opvalt!

Weet je hoe bang ik lag te wachten als ik je trap op hoorde komen en mijn deur hoorde opgen gaan?? Ik lag te bidden dat je door zou lopen!

Ja, ik had moeten roepen, of naar de kamer van ons ouders moeten lopen! Maar je had me in je macht en dat wist je heel goed! Je wist dat ik altijd van alles de schuld kreeg! Dat ik steeds degene was die verweten werd dat ik een halve jongen was en dat ons vader de roe ( de martnee, zoals wij dat noemden ) niet schuwde! Hij moest en zou een meisje van mij maken!

Hij schept er nu nog graag van op! Dat ik veel slagen gekregen heb maar dat ik het o zo verdiende en dat ik er beter van ben geworden!

Neen, ik werd er niet beter van! Ik werd er onzeker van! Iemand die niet meer wist op de duur wat ze wilde! Want ik wrong me immers in alle bochten om "voor iedereen goed te doen" zodat ik geliefd zou zijn!

Ik wou gewoon ook maar dat papa en mama fier op mij zouden zijn! En ze zijn het tot op heden nog nooit geweest! En nu ben ik ziek, ik heb dus in hun ogen, nul,nul bereikt in mijn leven! "Ik heb het niet ver gebracht" zoals zij dat zo vaak zeggen!

O ja jij hebt het ver gebracht! Een mooie villa, één zoon die je alles hebt kunnen geven dat het baaske zich wenste! Je was een werker, okee maar dat zijn we allemaal! En ik ben niet jaloers op je fucking villa, ik zie hem vooreerst niet graag, totaal niet mijn stijl , Eigenlijk geen stijl! Geheel oppervlakkig, maar arggh wat kan mij dat schelen in welke zetels jij zit op welke stoel je zit te eten en nog minder, in welk bed je ligt te slapen! T kan me geen moer schelen weet je!

Het enige wat ik wil is dat je weet dat ik je haat om wat je gedaan hebt! Okee, je hebt me niet verkracht! Maar ik moest je wel sexueel bevredigen en ik heb nog steeds walging als ik daaraan denk! Mijn haar komt recht als ik aan je geslachtsorgaan denk, ik begin er spontaan van te kokhalzen!

Ik deed het uit angst, om de schuld te krijgen, om niet geloofd te worden en dat wist jij verdomme heel goed en dat neem ik je heel kwalijk!

Maar je hebt geluk! Ik ben geen echtenbreekster! Ik ga het je vrouw en zoon niet vertellen, onze andere broers ook niet! Jullie zijn drie handen op een één buik en ik ben het buitenbeentje!

Maar ach, t kan mij eigenlijk allemaal niet veel meer schelen! Als onze ouders er eenmaal niet meer zijn dan wil ik je nooit meer zien! Ik ga niet meedoen aan familiefeestjes, nieuwjaren en zo kan me zowiezo al niet veel schelen!

Gelukkig nieuwjaar??? Wat moet ik je wensen?? Dat je ding er op een dag afvalt ??? Moet ik je teelbalkanker wensen?? Ach neen, ik zou dat allemaal nog niet willen, maar k zou je verdorie op zijn vlaams gezegd een ferm schop in je kloten willen geven als teken dat ik niet meer het bange meisje was! Maar de vrouw op middelbare leeftijd die nu niet meer bang van je is!

( uiteraard heb ik die brief niet echt verstuurd, zou het misschien wel willen als zijn vrouw er nooit zou achterkomen)

15:56 Gepost door Isolde in geheimen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geslachtsorgaan, angst, vader, moeder |  Facebook |

13-10-10

Bleeding Isolde

broken_heart_by_fabu.jpg11 okt 2010 Mijn hart lijkt te scheuren,

Onder de zware geheimen, die alsmaar groeien en groeien!

Als Een kolkend broedsel zoekt het  zijn weg naar de oppervlakte! Als lava die slachtoffers gaat maken, slachtoffers die er eigenlijk geen zijn, omdat ze zelf de storm in mijn hart hebben veroorzaakt!

Ik vecht om de lava tegen te houden, maar mijn hart lijkt te scheuren , alsof ik voel dat ik het niet lang meer kan houden, hoezeer ik dat wil! Ik weet dat als de lava eens de oppervlakte zal bereiken , de ravage heel groot zal zijn en het is maar de vraag of ik met die ravage zal kunnen leven, of ik dat wel op mijn geweten wil! Ik voel me een tijdbom, vind geen innerlijke rust ! Wat ik al die jaren kon opsluiten in een klein kotteke in mijn geweten is aan het zwellen als een kolkende massa in mijn binnenste! Constante dillemma’s die me doen duizelen, doen twijfelen .

Ik wou dat ik mijn hart op een kier kon zetten en het als zachte stoom naar buiten kon laten stromen, moest het niet zo kolken en klotsen als een spuitwaferfles die je schud voor het openen! Hopelijks wordt mijn hart weer rustig, , zakt de lava en kruipt mijn geheim terug in mijn hoekje waar het thuishoort!

 

13 okt 2010

Het is me net gelukt, het deksel terug op de ketel te duwen! Eergisteren was ik haast aan het flippen! IK had zo'n moeite met een goedbewaard geheim nog goedbewaard te houden! Het was alsof ik de lava in mijn lijf in mijn hoofdje niet meer tegen kon houden! Mijn God wat was het moeilijk om dat kolkende goedje onder controle te houden! Ik stond letterlijk op springen en weet dat ik op zo'n momenten "ongelukken " zou doen! Ik zag de slechtse scenarios voor mij, wat er zou gebeuren als ik het deksel van de ketel zou laten ploffen! Al meer dan dertig jaar, zit er rond dat potje een stevig touw gebonden, waarom "net nu " het touw aan het loslaten is, ik het zou het begot zelf niet weten!  Het is de angst die als een ijzeren ketting rond dat potje ligt! Angst om een oorlog te ontketenen, die zoveel kan verwoesten waar ik niet verantwoordelijk voor wil zijn! IK wil geen haat, oog om oog toestanden! Ik wil geen familieschande veroorzaken, geen echtbreuk veroorzaken, of wie weet zelfmoord, niet door mezelf maar door degene die ik bescherming neem, zonder te weten waarom ik eigenlijk! Ja waarom?? Ik krijg voor mijn zwijgen niets terug, geen broederlijke bescherming, geen vriendschap, gewoon niets! Vreemd, het is de angst om zelf de pispaal te worden van dit regelrechte schandaal! Om niet geloofd te worden, om de ruziestookster te zijn, degene die valse beschuldigingen uit , uit jaloersheid, hoewel ik helemaal niet jaloers ben, maar ze verwijten het me wel!

Er is de angst om zoals het in Afrikaanse stammen past, verbannen te worden , uitgeschopt uit de stam! Er is de liefde voor mijn ouders die me tegenhoudt hen dit nog voor hun sterven aan te doen! Ik hoor mijn moeder al jammeren, van, ah, je had beter gezwegen, dan had ik er nu geen zo'n hartzeer van gehad! ER is mijn vader die terminaal ziek is, hoewel die er zich goed doorkrabbelt en ik geloof dat hij zijn tumor wegspoelt met zijn dagelijkse wijntjes in zijn stamcafé!  Er is de echtgenote die k weet niet hoe zal reageren!  Er is hun kind die zal horen dat zijn vader met zijn poten niet van jonge meisjes kon afblijven!

Er is de grote loyaliteit van mezelf om iedereen te beschermen, alsof ik daar ooit een standbeeld voor ga krijgen! Of ook maar enige vorm van "iemand zijn" Ik lijk wel heel de wereld te willen beschermen ten koste van mezelf! Vandaar dat ik zo weinig eigenliefde heb! Ik heb het als kind al gehad, de grote nood om geliefd te zijn! Ik wou het soms uitschreeuwen, papa hou van mij! Mama , hou van mij! Wat bij mijn drie broers als vanzelfsprekend leek , moest ik veel meer mijn best voor doen! Ik degene die onhandig was, die alles liet vallen, die niet stil kon zitten aan tafel, die constant vlekken maakte op mijn geschrift met een pen en inktpot! Ik degene met de beugel en de konijnetanden, de bedplasser en de duimzuiger , waardoor ik op den duur met een joekel van en bult op mijn duim zat! Ik de pipi langkous van de familie al werd pipi langkous in die tijd nog niet leuk bevonden! Ikke de hyperkineet die wel slim was, maar niet kon studeren wegens mijn adhd waar ze ook al niets van af wisten! Ikke het bange dromerige meisje dat later wel iemand zou vinden die haar graag zag!

En later is nu en k ben oo zo blij dat ik na al die dwalingen in mijn leven iemand gevonden heb die me echt graag ziet en iemand die ik niet persé moet redden , maar iemand die me aanvult waar ik faal, en nu vooral aan mijn zijde staat om me te helpen! En dat geluk helpt me om dat potteke kolkende lava mooi binnen te laten, maar ik vrees dat die ketting nu zelfs aan het smelten is door de hitte van mijn kokende haat diep in mij, de haat om het onrecht ik ben aangedaan en de angst om niet geloofd te worden !

Maar bon, vandaag is een andere dag en vandaag gaat het beter, de gemoederen zijn bedaard!

 

10:30 Gepost door Isolde in geheimen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geheim, wanhoop, angst, misbruik |  Facebook |