18-11-10

Moeder belde!

Mijn moeder belde, niets bijzonders uiteraard, maar ze had me van doen volgende week omdat ze iets moet afhandelen en dat niet graag alleen doet!

Ik zei, neen maandag dan kan ik niet, moet naar Brugge naar dokter! K heb hard om mijn tong moeten bijten om niet te zeggen, t is eigenlijk geen dokter maar een psycholoog, waarom ze misschien gezegd zou hebben, wat moet je daar gaan doen , waarop ik prompt geantwoord zou hebben,"een trauma uit mijn verleden oplossen"!

Maar Braaf dochterke heeft gewoon "nog" maar eens gezwegen! Waar heb je moeders voor??? Toch om op terug te vallen als je het moeilijk hebt! Om je hart te luchten! Ik mis dat ik dat ook al niet kan doen met mijn moeder vanwege dat grote "familiegeheim"

Ik ben er nog altijd niet zeker van dat ik ga kunnen zwijgen tot aan hun dood, hoezeer ik dat ook wil! Gewoon omdat zwijgen het moeilijkste is dat er bestaat voor mij! Ik ben helemaal geen zwijger, ik ben een flapuit, enfin, dat heb ik hier vast al dikwijls neergepend, maar dat doet er ook niet toe!

Ik schrijf immers niet om lezers te lokken naar mijn leteraire hoogstandjes , want dat zullen ze hier in geen geval vinden!

Mijn ziekte knaagt langzaam verder aan mij, alsof ze ieder hoekje van mijn lijf stuk voor stuk aan het inpalmen is!

Ik vind het een hele opgave om maandag naar Brugge te rijden en terug en k heb helemaal geen zin in een gesprek over "jou" Ik walg bij het noemen van je naam en doe dat ook bij de sessie zo weinig mogelijk! Ik heb ook het liefst dat de psychologe het gewoon over "hij" heeft, je bent het niet waardig dat ik je naam noem!

12:22 Gepost door Isolde in geheimen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ja naam, psychologe, moedergemis |  Facebook |

11-11-10

Brief aan hem!

Hoi,

Het zal je hoogstwaarschijnlijk heel erg verbazen een brief van mij in je bus te krijgen! Ik heb je immers nog nooit een brief geschreven! Ik denk dat je nu al bleek aan het trekken bent en al weet waarover het gaat!

Misschien heb je altijd gehoopt dat ik zou vergeten, en de tijd alle herinneringen wissen , maar het is vreemd genoeg net omgekeerd! Nu ik jou helaas vaker zie omdat ons pa ziek is, wordt ik er ook weer meer mee geconfronteerd, tot groot ongenoegen van mezelf want ik voel me totaal niet comfortabel in je buurt en ik denk jij ook niet!

Vreemd dat ik enigzins kwaad ben , me gebruikt voel en tevens nog medelijden met je voel omdat jij voor de rest van de leven met schuldgevoel moet lopen?? Of heb je dat niet, schuldgevoel?? Zou je zoveel menselijk in je hebben?? Ik denk het niet! Ja ik weet het! Als kind hebben we samen doktertje gespeeld! Maar dat betekende niet dat je nog met je poten aan mijn lijf mocht zitten toen ik meer dan zestien was en jij 18, een lief had nota bene waar je ondertussen al 25 jaar mee getrouwd bent!

Weet je dat ik gewoon doe "alsof " als ik jou zie , als je erbij bent op familiebezoek of feestjes, want verder heb ik niets met jou te maken, we komen niet bij elkaar over de vloer, we negeren elkaar zo kunstig dat het niemand opvalt!

Weet je hoe bang ik lag te wachten als ik je trap op hoorde komen en mijn deur hoorde opgen gaan?? Ik lag te bidden dat je door zou lopen!

Ja, ik had moeten roepen, of naar de kamer van ons ouders moeten lopen! Maar je had me in je macht en dat wist je heel goed! Je wist dat ik altijd van alles de schuld kreeg! Dat ik steeds degene was die verweten werd dat ik een halve jongen was en dat ons vader de roe ( de martnee, zoals wij dat noemden ) niet schuwde! Hij moest en zou een meisje van mij maken!

Hij schept er nu nog graag van op! Dat ik veel slagen gekregen heb maar dat ik het o zo verdiende en dat ik er beter van ben geworden!

Neen, ik werd er niet beter van! Ik werd er onzeker van! Iemand die niet meer wist op de duur wat ze wilde! Want ik wrong me immers in alle bochten om "voor iedereen goed te doen" zodat ik geliefd zou zijn!

Ik wou gewoon ook maar dat papa en mama fier op mij zouden zijn! En ze zijn het tot op heden nog nooit geweest! En nu ben ik ziek, ik heb dus in hun ogen, nul,nul bereikt in mijn leven! "Ik heb het niet ver gebracht" zoals zij dat zo vaak zeggen!

O ja jij hebt het ver gebracht! Een mooie villa, één zoon die je alles hebt kunnen geven dat het baaske zich wenste! Je was een werker, okee maar dat zijn we allemaal! En ik ben niet jaloers op je fucking villa, ik zie hem vooreerst niet graag, totaal niet mijn stijl , Eigenlijk geen stijl! Geheel oppervlakkig, maar arggh wat kan mij dat schelen in welke zetels jij zit op welke stoel je zit te eten en nog minder, in welk bed je ligt te slapen! T kan me geen moer schelen weet je!

Het enige wat ik wil is dat je weet dat ik je haat om wat je gedaan hebt! Okee, je hebt me niet verkracht! Maar ik moest je wel sexueel bevredigen en ik heb nog steeds walging als ik daaraan denk! Mijn haar komt recht als ik aan je geslachtsorgaan denk, ik begin er spontaan van te kokhalzen!

Ik deed het uit angst, om de schuld te krijgen, om niet geloofd te worden en dat wist jij verdomme heel goed en dat neem ik je heel kwalijk!

Maar je hebt geluk! Ik ben geen echtenbreekster! Ik ga het je vrouw en zoon niet vertellen, onze andere broers ook niet! Jullie zijn drie handen op een één buik en ik ben het buitenbeentje!

Maar ach, t kan mij eigenlijk allemaal niet veel meer schelen! Als onze ouders er eenmaal niet meer zijn dan wil ik je nooit meer zien! Ik ga niet meedoen aan familiefeestjes, nieuwjaren en zo kan me zowiezo al niet veel schelen!

Gelukkig nieuwjaar??? Wat moet ik je wensen?? Dat je ding er op een dag afvalt ??? Moet ik je teelbalkanker wensen?? Ach neen, ik zou dat allemaal nog niet willen, maar k zou je verdorie op zijn vlaams gezegd een ferm schop in je kloten willen geven als teken dat ik niet meer het bange meisje was! Maar de vrouw op middelbare leeftijd die nu niet meer bang van je is!

( uiteraard heb ik die brief niet echt verstuurd, zou het misschien wel willen als zijn vrouw er nooit zou achterkomen)

15:56 Gepost door Isolde in geheimen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geslachtsorgaan, angst, vader, moeder |  Facebook |

10-11-10

zondebok

Zoek ik een zondebok?? Die vraag stel ik me ook! Een zondeboek om mijn ziekte een oorzaak te kunnen geven??? K weet het niet! In elk geval 1 ding is duidelijk het was grensoverschrijdend gedrag, zo heeft de psycholoog het uitgelegd! Zoals ik eerder al aangaf, zit het nu terug in zijn afgesloten vakje! Uit het oog , in het vakje! Nu dat de situatie met mijn vader redelijk stabiel is, neemt de aandacht wat af, minder bezoek aan mijn vader, dus kruisen we elkaars pad minder dan een tijd geleden en dat is goed zo, ik hoop dat het nog een tijdje zo kan aanhouden tot ik emotioneel wat sterker sta, voorlopig kan ik er dus terug weer mee leven, koest houden dat beest!

22:53 Gepost door Isolde in geheimen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: misbruik, psychologe |  Facebook |