11-05-11

de aasgier

afgeloerd

K heb hem afgeloerd, bij de dood van mijn vader, toen hij aan het doodsbed stond toen hij net was overleden! HIj stond daar als een standbeeld, stak eens zijn schouders op, en verder niets!

Geen traan, geen aai over zijn arm of over zijn hoofd, hoewel zijn lichaam nog warm was en zeker nog een hoge aaibaarheidsfactor had.

Maar hij stond aan de grond genageld en ik dacht bij mezelf! Je hebt geluk, ik heb niets aan mijn vader gezegd. Maar hij weet niet wat ik nog zoal  gezegd heb tegen mijn vader, misschien staat hij verkrampt van angst, ik denk dat hij gewoon bang van mij is. Bang dat ik mijn mond zal voorbijpraten en ik kan niet beloven dat ik ooit niet zal doen. Ik ben er nog niet uit als ik het ooit mijn moeder zal vertellen, zij zal me geloven, van mijn pa was ik daar niet zo van overtuigd. Maar ik zit nog met het dillemma of ze het wel "wil weten" .

Wat ik wel weet is dat ik mijn vader heb beloofd voor mijn moeder te zorgen en ik probeer af en toe te gaan, en dat verterkt onze band. De aasgieren hebben het al voor elkaar gekregen dat mijn ma alle materiele dingen zal wegdoen, verdelen onder de kinderen. En ik sta daar eerlijk gezegd niet voor te springen, ik vind dit nog veel te vroeg, maar mijn ma wil het eigenlijk ook wel. Ik zal het er moeilijk mee hebben, en als er iets is wat ik echt zou willen zal ik me met hand en tand verdedigen.

 

 

16:27 Gepost door Isolde | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dit klinkt hard, niet juist. Ik zal de rest van je blogje moeten lezen...

Sterkte.

Gepost door: Elia | 23-05-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.