Bleeding Isolde

Het nadert van nieuwjaar! Tijd om het familiefeest te organiseren! En t  is zijn beurt. Dus belde hij "zelf " wat me zeer verbaasde, om een datum af te spreken! En weet je t deed me eigenlijk niet echt veel! Ook geen negatieve gevoelens! Misschien was ik in een te goeie moed om dit door hem e laten verpesten. Hij klonk ook nuchter , misschen dat ik het daardoor minder aan mijn hart liet komen! Ik voel me emotioneler ook veel sterker! Zal de combinatie zijn van therapy en antidepressiva zeker. Enfin, verder niet over nadenken en genieten van de avond.

Voila en dat zal ik dat nu dus gaan doen si!

Neen, k gun het u niet om vandaag een blog over u te schrijven! K voel me goed, voel me vrolijk en gelukkig en hier nu over jou schrijven zou mijn stemming kunnen doen omslaan en dat laat ik niet toe!

Mijn moeder belde, niets bijzonders uiteraard, maar ze had me van doen volgende week omdat ze iets moet afhandelen en dat niet graag alleen doet!

Ik zei, neen maandag dan kan ik niet, moet naar Brugge naar dokter! K heb hard om mijn tong moeten bijten om niet te zeggen, t is eigenlijk geen dokter maar een psycholoog, waarom ze misschien gezegd zou hebben, wat moet je daar gaan doen , waarop ik prompt geantwoord zou hebben,"een trauma uit mijn verleden oplossen"!

Maar Braaf dochterke heeft gewoon "nog" maar eens gezwegen! Waar heb je moeders voor??? Toch om op terug te vallen als je het moeilijk hebt! Om je hart te luchten! Ik mis dat ik dat ook al niet kan doen met mijn moeder vanwege dat grote "familiegeheim"

Ik ben er nog altijd niet zeker van dat ik ga kunnen zwijgen tot aan hun dood, hoezeer ik dat ook wil! Gewoon omdat zwijgen het moeilijkste is dat er bestaat voor mij! Ik ben helemaal geen zwijger, ik ben een flapuit, enfin, dat heb ik hier vast al dikwijls neergepend, maar dat doet er ook niet toe!

Ik schrijf immers niet om lezers te lokken naar mijn leteraire hoogstandjes , want dat zullen ze hier in geen geval vinden!

Mijn ziekte knaagt langzaam verder aan mij, alsof ze ieder hoekje van mijn lijf stuk voor stuk aan het inpalmen is!

Ik vind het een hele opgave om maandag naar Brugge te rijden en terug en k heb helemaal geen zin in een gesprek over "jou" Ik walg bij het noemen van je naam en doe dat ook bij de sessie zo weinig mogelijk! Ik heb ook het liefst dat de psychologe het gewoon over "hij" heeft, je bent het niet waardig dat ik je naam noem!

Hoi,

Het zal je hoogstwaarschijnlijk heel erg verbazen een brief van mij in je bus te krijgen! Ik heb je immers nog nooit een brief geschreven! Ik denk dat je nu al bleek aan het trekken bent en al weet waarover het gaat!

Misschien heb je altijd gehoopt dat ik zou vergeten, en de tijd alle herinneringen wissen , maar het is vreemd genoeg net omgekeerd! Nu ik jou helaas vaker zie omdat ons pa ziek is, wordt ik er ook weer meer mee geconfronteerd, tot groot ongenoegen van mezelf want ik voel me totaal niet comfortabel in je buurt en ik denk jij ook niet!

Vreemd dat ik enigzins kwaad ben , me gebruikt voel en tevens nog medelijden met je voel omdat jij voor de rest van de leven met schuldgevoel moet lopen?? Of heb je dat niet, schuldgevoel?? Zou je zoveel menselijk in je hebben?? Ik denk het niet! Ja ik weet het! Als kind hebben we samen doktertje gespeeld! Maar dat betekende niet dat je nog met je poten aan mijn lijf mocht zitten toen ik meer dan zestien was en jij 18, een lief had nota bene waar je ondertussen al 25 jaar mee getrouwd bent!

Weet je dat ik gewoon doe "alsof " als ik jou zie , als je erbij bent op familiebezoek of feestjes, want verder heb ik niets met jou te maken, we komen niet bij elkaar over de vloer, we negeren elkaar zo kunstig dat het niemand opvalt!

Weet je hoe bang ik lag te wachten als ik je trap op hoorde komen en mijn deur hoorde opgen gaan?? Ik lag te bidden dat je door zou lopen!

Ja, ik had moeten roepen, of naar de kamer van ons ouders moeten lopen! Maar je had me in je macht en dat wist je heel goed! Je wist dat ik altijd van alles de schuld kreeg! Dat ik steeds degene was die verweten werd dat ik een halve jongen was en dat ons vader de roe ( de martnee, zoals wij dat noemden ) niet schuwde! Hij moest en zou een meisje van mij maken!

Hij schept er nu nog graag van op! Dat ik veel slagen gekregen heb maar dat ik het o zo verdiende en dat ik er beter van ben geworden!

Neen, ik werd er niet beter van! Ik werd er onzeker van! Iemand die niet meer wist op de duur wat ze wilde! Want ik wrong me immers in alle bochten om "voor iedereen goed te doen" zodat ik geliefd zou zijn!

Ik wou gewoon ook maar dat papa en mama fier op mij zouden zijn! En ze zijn het tot op heden nog nooit geweest! En nu ben ik ziek, ik heb dus in hun ogen, nul,nul bereikt in mijn leven! "Ik heb het niet ver gebracht" zoals zij dat zo vaak zeggen!

O ja jij hebt het ver gebracht! Een mooie villa, één zoon die je alles hebt kunnen geven dat het baaske zich wenste! Je was een werker, okee maar dat zijn we allemaal! En ik ben niet jaloers op je fucking villa, ik zie hem vooreerst niet graag, totaal niet mijn stijl , Eigenlijk geen stijl! Geheel oppervlakkig, maar arggh wat kan mij dat schelen in welke zetels jij zit op welke stoel je zit te eten en nog minder, in welk bed je ligt te slapen! T kan me geen moer schelen weet je!

Het enige wat ik wil is dat je weet dat ik je haat om wat je gedaan hebt! Okee, je hebt me niet verkracht! Maar ik moest je wel sexueel bevredigen en ik heb nog steeds walging als ik daaraan denk! Mijn haar komt recht als ik aan je geslachtsorgaan denk, ik begin er spontaan van te kokhalzen!

Ik deed het uit angst, om de schuld te krijgen, om niet geloofd te worden en dat wist jij verdomme heel goed en dat neem ik je heel kwalijk!

Maar je hebt geluk! Ik ben geen echtenbreekster! Ik ga het je vrouw en zoon niet vertellen, onze andere broers ook niet! Jullie zijn drie handen op een één buik en ik ben het buitenbeentje!

Maar ach, t kan mij eigenlijk allemaal niet veel meer schelen! Als onze ouders er eenmaal niet meer zijn dan wil ik je nooit meer zien! Ik ga niet meedoen aan familiefeestjes, nieuwjaren en zo kan me zowiezo al niet veel schelen!

Gelukkig nieuwjaar??? Wat moet ik je wensen?? Dat je ding er op een dag afvalt ??? Moet ik je teelbalkanker wensen?? Ach neen, ik zou dat allemaal nog niet willen, maar k zou je verdorie op zijn vlaams gezegd een ferm schop in je kloten willen geven als teken dat ik niet meer het bange meisje was! Maar de vrouw op middelbare leeftijd die nu niet meer bang van je is!

( uiteraard heb ik die brief niet echt verstuurd, zou het misschien wel willen als zijn vrouw er nooit zou achterkomen)

Zoek ik een zondebok?? Die vraag stel ik me ook! Een zondeboek om mijn ziekte een oorzaak te kunnen geven??? K weet het niet! In elk geval 1 ding is duidelijk het was grensoverschrijdend gedrag, zo heeft de psycholoog het uitgelegd! Zoals ik eerder al aangaf, zit het nu terug in zijn afgesloten vakje! Uit het oog , in het vakje! Nu dat de situatie met mijn vader redelijk stabiel is, neemt de aandacht wat af, minder bezoek aan mijn vader, dus kruisen we elkaars pad minder dan een tijd geleden en dat is goed zo, ik hoop dat het nog een tijdje zo kan aanhouden tot ik emotioneel wat sterker sta, voorlopig kan ik er dus terug weer mee leven, koest houden dat beest!

Het is een groot misverstand dat je bij de psycholoog op de bank mag liggen! Het zou me nochtans goed gedaan hebben hoor, gezien de stoelen niet de allergemakkelijkste zijn die er bestaan, maar bon!

Ik had niet eens moeite om te beginnen praten, het kwam er allemaal vlotjes uit! Het was een bekwame dame die geen tijd verliest en die bekwaam is! UIteraard zal ze mijn verleden niet veranderen, maar wel mijn toekomst! Hoe ga ik er mee om, hoe kan ik voorkomen dat ik een oorlog ontkenen en een woord dat ik vandaag in de krant las, een "gezinsmoord " pleeg!

Ze vroeg me of ik er met hem over wou praten! OOh my god, neen , ik zie me niet "de snor" samen bij de psy zitten, ik zou onder de stoel kruipen van schaamte en misschien zou er dan ook de angst de kop komen opsteken dat hij het allemaal in mijn richting zou draaien, hoewel het niet zo was!

Ik zou je een brief willen schrijven, maar k zou niet weten hoe ik jou die moet bezorgen zonder dat er iemand anders die brief vindt! K zou je de link kunnen door sms-en van deze blog, maar k heb je emailadres niet!

Maar anyway, k heb ook gezegd aan de psy dat ik niet zou willen dat jij door schuldgevoel je eigen te pletter zou rijden met de wagen! DAt zou ik mezelf dan ook weer niet vergeven! Wat wil ik dan wel???

Moeilijke vraag! Respect , erbijhoren, uw excuus, ???? K vind het zwijgen gewoon zo lastig! En het doen alsof ik je tof vind terwijl ik je een klootzak vindt!

Ben je daarom beginnen drinken?? Uit schuldgevoel?? Zit je er ook mee??? Schaam jij je erover, ik denk het wel! Maar dan moet jij daar ook maar raad bij zoeken, net als ik nu doe! Uw investering zou op zijn minst nog iets zijn vanwege iets wat je zelf in de hand hebt gewerkt. ik zie die investering als een straf, iets waar ik nogmaals moet voor opdraaien, terwijl jullie aasgieren al zo vaak meegeprofiteerd hebben van mijn miserie! Groter aasgier kan je niet zijn! Genieten van mijn nederlagen en zo jezelf kunnen verrijken! Dit kan toch geen broederliefde zijn! Liefde is voor elkaar door t vuur gaan, elkaar verdedigen, ach soit, t is een utpopie te denken dat er voor mij nog "broederliefde " ligt weggelegd.

Eigenlijk heb ik jou niet nodig, ik zal je niet missen , als ik je niet meer zie! en ik denk , jij ook niet! Ach ja, k ga er voor vandaag verder geen woorden aan verspelen!

Morgen wordt je ontmaskerd! Niet in familiekring,  maar ik ga het vertellen , hoe je me chanteerde, vernederde, en manipuleerde! De sexuele handelingen zijn nooit ok, maar ik ben op zijn minst toch nooit verkracht geweest! Nu ga ik je hier ook niet zitten verschonen, maar er zijn ook wel grenzen van misbruik! Je hebt de grens tussen spelen en misbruik wel degelijk ferm overtreden en dat zonder mijn toestemming! IK had angst weet je , of ik je voetstappen al niet hoorde kraken op de linoleum op de gang! Ik durfde niet luid te roepen, omdat jij me dan zou verraden, je had me al gebrainstormd dat dit was , wat ik wou!

Ik wou juist, helemaal niets! Ik wou slapen, zonder angst, om in het holst van de nacht jou te moeten bevredigen , ik kokhals nu nog bij het idee!

Morgen ga ik de dingen noemen zoals ze zijn , misschien met omwegen, misschien door alleen te antwoorden met Ja of neen, maar ik zal niet liegen, ik zal niet verstoppen, ik zal je niet verschonen, ik moet me bevrijden van die kettingen rond mijn hart, waardoor ik niet meer kan ademen, gevangen in mijn eigen lijf, in mijn eigen leugens! Want oo ja, ik lieg! Ik lieg door te doen alsof er niets aan de hand is!  Zwijgen maakt van mij een leugenaar, ik die niet wil liegen, ik die eerlijkheid, zo hoog in het vaandel draag! IK ben gewoon een ordinaire leugenaar en dat maakt dat mijn zelfbeeld daar zo een vreselijke knots doorkrijgt! Te weten, ik ben een leugenaar!

Vanaf morgen zal ik niet meer liegen, vanaf morgen praat ik over dat vreselijke smoel van je, over die grijperige handen, over je oversexte libido, terwijl je verdorie zelf een "lief " had, op het bewuste moment , waar je nota bene al meer dan 25 jaar getrouwd bent! Een huwelijk gebaseerd op leugens en bedrog! Misschien ben je nu zelf al zo doorzopen dat je libido is afgenomen, laat ons dat maar hopen, voor je elders nog brokken gaat maken!

Ik ben kwaad, wat zeg ik , razend! Ik voel me kut vandaag en nog kuttiger omdat er me al een paar mensen verteld hebben dat je een chronische ziekte kan ontwikkelen door een traumatische ervaring in je leven!

Moet ik nu al die rekeningen naar jou sturen??? Je de pijn geven, de ongemakken, de vernederingen om als een oude vrouw door het leven te gaan!

Ja, ik ben razend, ik zou je zo graag al die rekeningen naar het hoofd smijten! Je dwingen een, goed aangepast bed voor me te kopen, mijn behandelingen, mijn psycholoog, waar ik vrijdag naartoe ga en er nu al tegenop zie, omdat ik ten eerste zo ver moet rijden , ten tweede verplicht zal zijn mijn mond open te doen, en de pscychologe te betalen en hier niets voor terug te krijgen van de ziekenkas!

Ik haat je, hoewel ik doe alsof ik gewoon je zus ben, en ik doe alsof ik jou als een volwaardige broer beschouw! Maar dat is niet zo! Broers en zussen moeten elkaars toeverlaat zijn, elkaar steunen, interresse hebben voor elkaar , elkaar opbellen, elkaar een sms sturen als ze jarig zijn!

Ik mis dit alles! Oké, je was er , maar ook om de schone schijn, en dat weet ik en we laten het zo! Moet ik de waarheid vertellen op het sterfbed van onze vader?? Moet ik onze vader naar het hiernamaals met die afschuwelijke waarheid, grrrr, k ben gewoon kwaad vandaag en laat me toe, dit nu effe grof uit te drukken, k wil je gewoon een vreselijke stamp tussen je benen geven en hopen dat je met wat daar hangt, nooit in je leven nog iets kan uitvoeren met uitzondering van plassen dan!