13-10-10

Bleeding Isolde

broken_heart_by_fabu.jpg11 okt 2010 Mijn hart lijkt te scheuren,

Onder de zware geheimen, die alsmaar groeien en groeien!

Als Een kolkend broedsel zoekt het  zijn weg naar de oppervlakte! Als lava die slachtoffers gaat maken, slachtoffers die er eigenlijk geen zijn, omdat ze zelf de storm in mijn hart hebben veroorzaakt!

Ik vecht om de lava tegen te houden, maar mijn hart lijkt te scheuren , alsof ik voel dat ik het niet lang meer kan houden, hoezeer ik dat wil! Ik weet dat als de lava eens de oppervlakte zal bereiken , de ravage heel groot zal zijn en het is maar de vraag of ik met die ravage zal kunnen leven, of ik dat wel op mijn geweten wil! Ik voel me een tijdbom, vind geen innerlijke rust ! Wat ik al die jaren kon opsluiten in een klein kotteke in mijn geweten is aan het zwellen als een kolkende massa in mijn binnenste! Constante dillemma’s die me doen duizelen, doen twijfelen .

Ik wou dat ik mijn hart op een kier kon zetten en het als zachte stoom naar buiten kon laten stromen, moest het niet zo kolken en klotsen als een spuitwaferfles die je schud voor het openen! Hopelijks wordt mijn hart weer rustig, , zakt de lava en kruipt mijn geheim terug in mijn hoekje waar het thuishoort!

 

13 okt 2010

Het is me net gelukt, het deksel terug op de ketel te duwen! Eergisteren was ik haast aan het flippen! IK had zo'n moeite met een goedbewaard geheim nog goedbewaard te houden! Het was alsof ik de lava in mijn lijf in mijn hoofdje niet meer tegen kon houden! Mijn God wat was het moeilijk om dat kolkende goedje onder controle te houden! Ik stond letterlijk op springen en weet dat ik op zo'n momenten "ongelukken " zou doen! Ik zag de slechtse scenarios voor mij, wat er zou gebeuren als ik het deksel van de ketel zou laten ploffen! Al meer dan dertig jaar, zit er rond dat potje een stevig touw gebonden, waarom "net nu " het touw aan het loslaten is, ik het zou het begot zelf niet weten!  Het is de angst die als een ijzeren ketting rond dat potje ligt! Angst om een oorlog te ontketenen, die zoveel kan verwoesten waar ik niet verantwoordelijk voor wil zijn! IK wil geen haat, oog om oog toestanden! Ik wil geen familieschande veroorzaken, geen echtbreuk veroorzaken, of wie weet zelfmoord, niet door mezelf maar door degene die ik bescherming neem, zonder te weten waarom ik eigenlijk! Ja waarom?? Ik krijg voor mijn zwijgen niets terug, geen broederlijke bescherming, geen vriendschap, gewoon niets! Vreemd, het is de angst om zelf de pispaal te worden van dit regelrechte schandaal! Om niet geloofd te worden, om de ruziestookster te zijn, degene die valse beschuldigingen uit , uit jaloersheid, hoewel ik helemaal niet jaloers ben, maar ze verwijten het me wel!

Er is de angst om zoals het in Afrikaanse stammen past, verbannen te worden , uitgeschopt uit de stam! Er is de liefde voor mijn ouders die me tegenhoudt hen dit nog voor hun sterven aan te doen! Ik hoor mijn moeder al jammeren, van, ah, je had beter gezwegen, dan had ik er nu geen zo'n hartzeer van gehad! ER is mijn vader die terminaal ziek is, hoewel die er zich goed doorkrabbelt en ik geloof dat hij zijn tumor wegspoelt met zijn dagelijkse wijntjes in zijn stamcafé!  Er is de echtgenote die k weet niet hoe zal reageren!  Er is hun kind die zal horen dat zijn vader met zijn poten niet van jonge meisjes kon afblijven!

Er is de grote loyaliteit van mezelf om iedereen te beschermen, alsof ik daar ooit een standbeeld voor ga krijgen! Of ook maar enige vorm van "iemand zijn" Ik lijk wel heel de wereld te willen beschermen ten koste van mezelf! Vandaar dat ik zo weinig eigenliefde heb! Ik heb het als kind al gehad, de grote nood om geliefd te zijn! Ik wou het soms uitschreeuwen, papa hou van mij! Mama , hou van mij! Wat bij mijn drie broers als vanzelfsprekend leek , moest ik veel meer mijn best voor doen! Ik degene die onhandig was, die alles liet vallen, die niet stil kon zitten aan tafel, die constant vlekken maakte op mijn geschrift met een pen en inktpot! Ik degene met de beugel en de konijnetanden, de bedplasser en de duimzuiger , waardoor ik op den duur met een joekel van en bult op mijn duim zat! Ik de pipi langkous van de familie al werd pipi langkous in die tijd nog niet leuk bevonden! Ikke de hyperkineet die wel slim was, maar niet kon studeren wegens mijn adhd waar ze ook al niets van af wisten! Ikke het bange dromerige meisje dat later wel iemand zou vinden die haar graag zag!

En later is nu en k ben oo zo blij dat ik na al die dwalingen in mijn leven iemand gevonden heb die me echt graag ziet en iemand die ik niet persé moet redden , maar iemand die me aanvult waar ik faal, en nu vooral aan mijn zijde staat om me te helpen! En dat geluk helpt me om dat potteke kolkende lava mooi binnen te laten, maar ik vrees dat die ketting nu zelfs aan het smelten is door de hitte van mijn kokende haat diep in mij, de haat om het onrecht ik ben aangedaan en de angst om niet geloofd te worden !

Maar bon, vandaag is een andere dag en vandaag gaat het beter, de gemoederen zijn bedaard!

 

10:30 Gepost door Isolde in geheimen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geheim, wanhoop, angst, misbruik |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.