Bleeding Isolde

Ik Schaam me ! Niet om wie ik zelf ben, wel om wie mijn broers zijn.

Ik schaam me , familie van hen te zijn! Met hen vereenzelvigd worden en over een kam met hen geschoren te worden!

Hoe ze mijn moeder bijna dwingen de helft van hun bezit uit te delen, zonder dat ze er recht op hebben! Er was een sterfclausule waardoor mijn moeder alles erfde. Niet omdat ze alles alleen gaat opdoen maar omdat ze daarbij de dure successierechten kon ontlopen.

En die aasgieren verwijten haar dat! Gewoon uit angst dat ze hun deel zullen kwijtspelen, ze alles zal opdoen , of dat ze het niet correct zal verdelen!

Toen ik dat aan mijn psy vertelde , gaapte haar mond open van verbazing toen ik vertelde met welke argumenten ze zo allemaal afkomen!

Zo beweren ze dat ze geen tweede huis kunnen kopen, omdat ze hun erfenis nog niet kregen, hoewel die ene zijn madam sinds hun huwelijk niet meer gewerkt heeft! Geen wonder dan dat je je geen tweede woonst kan permitteren.

Het lijkt alsof ze uit hun hol gesprongen zijn met hun klauwen , na de dood van mijn vader. Het lijkt alsof ze door geld verblind in weerwolven zijn veranderd, of beter gezegd in Geldwolven! Moesten ze mij zo behandelen, ik zou gewoon niets meer uitdelen, echt niet!

En onder hun klauwen bezwijkt mijn moeder, door angst om wat ze haar nog kunnen verwijten gaat ze dan toch Geld gaan uitdelen! Verschrikkellijk!

Van mij moet het niet, ik heb dat geld niet nodig, kan er zonder en weet dat ikhet vroeg of laat toch zal krijgen en maak me daar geen zorgen om! Maar uiteraard ga ik nu ook niet hypocriet beweren dat ik mijn deel zal weigeren als ze het dan toch uitgeeft!

Maar ik word verweten te veel bij mijn moeder te zitten, terwijl de anderen zich ophouden in hun mooie villa en de andere gaan vissen op zondag! Voor moeder is er geen tijd als er niets te verdelen valt!

Zielige ongelukkige geldwolven! Denken jullie nu echt dat dit geld jullie gelukkiger zal maken! Jullie hebben gewoon geen flauw idee wat genieten van het leven is, wat "echt gelukkig zijn is"!

Ik ben financieel de armste van het gezin, maar ik ben ervan overtuigd dat ik toch de gelukkigste ben!!

afgeloerd

Twee dagen na elkaar ferme nachtmerries, k ben eigenlijk vergeten wat precies, k herinner me alleen nog dat mijn man je aanviel met iets, en je me zat uit te schelden dat alles mijn eigen schuld was, dat ik telkens begonnen was , bla bla bla, t was vreselijk, ik kon maar geen gelijk krijgen! Dat is de reden dat ik er dus nooit mee naar buiten zal komen. De angst om niet geloofd te worden! Enfin, ik val in herhaling. Telkens ik bij mijn vader ben, denk ik eraan! De twijfel of ik het voor zijn sterven moet vertellen of niet. Ik denk van niet! Waarom komt het dan toch telkens in mij op. Wil ik misschien dat hij zijn zoon slecht vindt en dat hij mij goed vind????? Zou kunnen! Ik heb al heel mijn leven, moeten vechten en vissen naar een complimentje, maar ik herinner me er eigenlijk maar eentje in heel mijn leven. Mijn broers en ik, drie tegen één. Ik moest altijd het onderspit delven. Ik voelde me altijd al een vreemde eend in de bijt, en dacht als kind dat ik geadopteerd was, vreemd hé! Later ben ik naar familieopstellingen geweest om van dat gevoel af te raken, maar ach, t heeft volgens mij allemaal niet veel aarde aan de dijk gebracht!

hierover later misschien eens meer, als ik veel zin heb om te schrijven!